EK voetbal – BlogZonderNaam

Vorig jaar rond deze tijd googlede je fanatiek naar vakantiewoningen, pap. Want ‘we’ zouden deze zomer meedoen aan het EK voetbal. En dan zouden wij daarbij zijn. Met z’n allen, net als in 2004 in Portugal. Okay, met vier kleinkinderen extra. Klein detail. Maar we zouden weer gaan. Onszelf in het oranje hijsen. En een huisje huren ergens in the middle of Frankrijk. Klaar om nieuwe legendarische oranje herinneringen te maken. Vakantie vieren en wedstrijden bezoeken tegelijkertijd. We zijn er weer bij en dat is pri-hi-ma….!

Dát feest ging dus niet door.
Om meer dan één reden.

Maar goed, die vakantie in juni was wel een goed idee van je. Dus heb ik alsnog naar een onderkomen gezocht. En zijn we gegaan. Zelfs zus heeft ‘last minute’ met haar gezin bijgeboekt. Dat maakte dat we vorige week alsnog middenin Frankrijk zaten. Niet met z’n tienen nee, zoals ooit bedoeld was. Maar met z’n achten. En ik kan je zeggen; het was heerlijk.

Even niets hoeven, niets moeten. Hier en daar een duik nemen. Op z’n tijd lekker eten en drinken. Kletsen. Het EK kijken. Spelletjes doen. Helemaal weg zijn. Fysiek, maar ook mentaal. Even proberen te vergeten wat de afgelopen maanden is gebeurd, in welke rollercoaster we zijn beland. En dat lukt. Dat lukt boven verwachting goed. Vol positieve vibes rijden we dan ook weer richting ons kikkerlandje.

En dan gebeurt het.
Daar, bij grensovergang Hazeldonk.
Bam.
Nee, geen ongeluk.
Maar een mentale klap van jewelste.

God, wat wil ik jullie graag bellen. Om te zeggen dat we weer heelhuids terug zijn. Zoals we dat ieder jaar doen. Langsgaan om te zeggen hoe ontzettend leuk het was. En dat de kids zo genoten hebben. En wij daardoor nóg meer.

Gek om te ervaren dat het dus zo werkt. Dat je af en toe écht vergeet hoe de realiteit is. Een moment waarop je voelt dat er ‘iets is’. Maar nog niet helemaal realiseert wat dat ook alweer was. Gevolgd door de waarheid. Jullie zijn er niet meer. En dan staat je wereld weer even op z’n kop. Verdriet op de voorgrond. Terwijl luttele seconden eerder een gelukzalig gevoel nog overheerst.

Ik zie afslag Etten-Leur aan ons voorbij gaan.
En denk aan jullie. En hoe ongelooflijk trots jullie zouden zijn op ons. Omdat we zijn gegaan. Omdat we er iets van proberen te maken. En dat het best goed lukt.

En dit EK voetbal? Ach, misschien is het wel beter zo. Anders was het toch heel confronterend geweest, zo zonder jullie. Vanavond moedig ik wel extra hard de Rode Duivels aan. Al is maar omdat ik in gedachten mijn moeder hoor zeggen: ‘Awel zulle, dan juichen we toch voor de Belgen?’.
Dus bij deze: komaan Zuiderburen!

Meer personal blogs lezen van mijn hand? Volg me dan op BlogZonderNaam

EK Voetbal - BlogZonderNaam

No Comments Yet.

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge