Ontmoeting — BlogZonderNaam

Cracottes, ik moet cracottes hebben. En kipfilet. Ook nog iets gezonds voor het avondeten. Want na zo’n weekje vakantie moet er bij de kinderen toch écht weer iets anders in dan friet en stokbrood. Ik sjees de gangpaden door en vul mijn mandje.

Ter hoogte van de spaghetti kijkt een mevrouw mij enigszins verloren aan. Ze zit op een grote aangepaste fiets, en lijkt me iets te willen vragen. Ik loop naar haar toe.
“Wilt… u.. brrriefje… pakken?”, zegt ze en wijst naar haar tas. Het blijkt een boodschappenlijstje te zijn. Waarvan nog een groot aantal boodschappen ontbreekt in haar mandje. Ze kijkt naar het papiertje, vervolgens naar de reeds verzamelde spullen, en haalt haar schouders op. Ik begrijp dat ze er niet uit komt. Niet goed uit haar woorden. En niet uit waar alles staat in deze grote winkel.
“O, maar ik denk dat ik de tandpasta en allesreiniger wel weet te vinden. Zal ik u helpen?”, bied ik aan. Verbaast lacht ze en knikt met haar hoofd. Ik loop een gangpad verder. Behendig stuurt ze het grote gevaarte achter mij aan door de winkel.

Zo’n tien minuten later liggen bijna alle boodschappen in het mandje. Bijna, want de allesreiniger en Brinta worden toch liever bij de Aldi gehaald. Voldaan maak ik duidelijk dat we klaar zijn voor de kassa. Maar nee. Dat is niet haar bedoeling. Ze pakt ze mijn arm vast. En met horten en stoten vraagt ze me waarom ik zo aardig voor haar ben. Ik antwoord dat ik het de normaalste zaak van de wereld vind. “Als iemand om hulp vraagt, en ik heb tijd, waarom niet?” Uit haar reactie maak ik op dat ze anders gewend is.

“Ik vijf maanden coma”, vervolgt ze. “Ik kan moeilijk praten.” Vervolgens wijst ze naar haar hoofd en maakt met haar hand een teken van comme ci, comme ça. Ik begrijp dat alles haar lastig afgaat, leg een hand op haar schouder en vertel dat ik graag heb geholpen. Om vervolgens aanstalten te maken om verder te lopen.

Maar ze heeft nog een vraag. Het duurt even voor ik begrijp wat ze zegt: “Ziet u iets aan mij?”. “Nee”, zeg ik. “U bent een mevrouw, die soms wat hulp nodig heeft. Maar verder zie ik niets bijzonders aan u.”

“Ik was man.”

“Huh?!!”, breng ik oprecht verbaast uit. “Wat bent u nu dan een mooie vrouw!”, zeg ik waarschijnlijk net iets te enthousiast.

Want precies dát blijkt dé aanmoediging tot de rest van het verhaal. Daar – tussen de groenteconserven – hoor ik hoe hij een zij werd. Inclusief verslag van de operaties.
Alle. Operaties. En eerlijk is eerlijk, ik voel me opeens een stuk minder relaxed.
Ik voel me opgelaten. En vraag me af hoe ik beleefd kan wegkomen.
Tijdens het zeer uitvoerig en gedetailleerde ‘down under verslag’, vraag ik me dat ook iets minder beleefd af. Het is duidelijk. Ik wil er graag vandoor. Heel graag.

Toch doe ik het niet. Want ze vertelt haar verhaal met zoveel trots. Trots op haar nieuw verkregen lichaam. En blij. Omdat er iemand is die luistert. Hoe erg zijn dan die paar minuten ongemakkelijkheid nu écht voor mij?

Uiteindelijk zeg ik haar – nog bijkomend van alle details – gedag. Glunderend vervolgt zij haar weg naar de kassa. En ik ga met rode oren richting de sla.
Ik ben weer een geweldig bijzondere ontmoeting rijker. En – laten we eerlijk zijn – op bepaalde gebieden ook een stuk wijzer! 😉

 

Meer personal blogs lezen van mijn hand? Volg me dan op BlogZonderNaam.

No Comments Yet.

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge